11 marca 2012

Błękit nieba zbudził,
te nasze mieszkania z szarej płyty.
W nich klatki bez snów.
W nich ludzie czarni.

Węgiel, Matka Boska w Koronie,
Dużo kości
Dużo wódki
Dużo „do doktora poproszę” i
„tego skurwysyna z 3 piętra”

Ból – przypomina że istniejesz,
Szmer – przypomina że istniejesz,
Dygot – jak wyżej.
Bo to raczej nie życie.

Grudzień 2012

Sterylnie jest dość,
Gdy wszędzie mnóstwo krwi.
Stabilnie jest dość,
Gdy brak świadomości i ludzi paru.

Obróć się drugi raz.
Możesz nawet trzeci,
wtedy dojrzysz.

Tu brak czasu,
Tam brak chcenia.

Ten stan, gdy czujesz dotyk na skórze.
Włosy na policzku i szept czerwonych ust.
Apatii jednak teraz czas,
Każdego dnia jest noc
(bo to znaczenia nie ma,
czy ktoś to dostrzega)

List do „przyjaciela”

Witaj,
Dzisiaj rano narysowałem twoją śmierć,
Zabrakło jak zwykle, tego co ludzie nazywają kolorami.
Więc szary ołówek i czarny długopis.
Szary blok i czarna lina,
Szary dźwięk i czarny pokój,
Szaroczarny trup.
Pamiętasz? Tak jak u nas, dzień w mieście.
Kiedyś byliśmy dziećmi, teraz tylko się staramy.
Proste, pojedyncze marzenie,
Wsadzono do pociągu uogólnień, prowadzącego do:
Tego co chcą ludzie, inni, społeczeństwo.
Słowa te niezmywalne z płyt chodnika,
nawet przez najbardziej głośny deszcz mądrości i myślicieli.